Unikam ludzi, którzy bezczelność nazywają odwagą, a delikatność — tchórzostwem. Unikam tych, którzy wierzą, że gadulstwo to mądrość a milczenie to ignorancja.
Dlaczego? Bo w świecie pełnym hałasu zbyt łatwo pomylić krzyk z prawdą, a ciszę z brakiem siły. A przecież nie na tym polega duchowe rozeznanie.
Coraz częściej mijam grupy ludzi — w pracy, na ulicy, niestety też w Kościele — którzy więcej mówią o innych, niż z nimi rozmawiają. Matki, które zamiast błogosławić swoje dzieci i modlić się za siebie nawzajem, plotkują, oceniają, porównują. Kobiety, które z łatwością widzą „słomkę” w oku bliźniego, choć same od dawna nie zauważyły belki w swoim.
A przecież Jezus zostawił nam wyraźne ostrzeżenie:
„Z każdego bezużytecznego słowa, które wypowiedzą ludzie, zdadzą sprawę w dzień sądu” (Mt 12,36).
Nie ma słów neutralnych. Każde niesie owoc — życia albo śmierci. Słowa mogą nieść pokój, pojednanie, wsparcie, podnosić. Ale mogą też jak trucizna zatruwać relacje, reputacje, sumienia i łamać.
Bo plotka wylatuje motylem, a spada kamieniem.
Może wydawać się lekka i niewinna, ale jej skutki są ciężkie i bolesne. Czasem niszczą komuś życie, sumienie, opinię, relacje, spokój serca. I nie da się tego odwrócić jednym „przepraszam”.
Obmowa, nawet jeśli ubrana w „żarty” lub „zatroskane komentarze”, zawsze jest przemocą. Duchową przemocą. Przeciwko drugiemu człowiekowi, ale i przeciwko samemu Bogu — bo przecież „każdy człowiek został stworzony na obraz i podobieństwo Boże” (Rdz 1,27).
„Niech wasza mowa będzie: tak – tak, nie – nie. A co nadto jest, od Złego pochodzi” (Mt 5,37).
Jezus nie wzywa nas do milczenia z lęku, lecz do mówienia w prawdzie i miłości. Czasem trzeba upomnieć, powiedzieć „nie” złu, zareagować. Ale zawsze z pokorą, z czystym sercem. Bez chęci pokazania wyższości. Bez raniącego tonu.
Nie myl więc milczenia z biernością na zło. To, że nie uczestniczysz w plotce, nie znaczy, że masz milczeć, gdy ktoś rani drugiego człowieka. Gdy dobro milczy, zło się rozlewa. Reaguj tam, gdzie czujesz, że powinnaś. Broniąc prawdy — z miłością. Wstawiając się — z pokorą. Przerywając — z odwagą.
Zastanów się: czy to, co mówisz o innych, mógłbyś powiedzieć w obecności Jezusa? Czy miałbyś odwagę obmawiać, krytykować, oczerniać, gdyby siedział przy stole razem z Tobą? Bo On jest — w każdym człowieku, który cierpi z powodu naszych słów. W każdym, kto został odrzucony, wyśmiany, pomówiony. On to wszystko słyszy. I milczy. Ale nie zapomina.
A ty? Czy jesteś gotowa dziś — właśnie dziś — zrezygnować z jednej plotki, jednego szyderstwa, jednego „niewinnego” komentarza? Czy masz odwagę używać słów jak świętych narzędzi?
Bóg daje ci wybór. On sam mówi:
„Kładę dziś przed tobą życie i śmierć, błogosławieństwo i przekleństwo. Wybieraj więc życie, abyś żył” (Pwt 30,19).
Nawet jeśli do tej pory tak się zachowywało Twoje środowisko, Twoi bliscy, nawet jeśli przez lata powielałaś te same schematy — Ty możesz to przerwać. Możesz powiedzieć „stop”. Możesz wybrać drogę życia, błogosławieństwa i światła.
„Wszystko mi wolno, ale nie wszystko przynosi korzyść” (1 Kor 10,23).